เพลงนี้มีสองเวอร์ชั่นคือไทยกับญี่ปุ่น แต่เวอร์ชั่นญี่ปุ่นจะออกมาก่อน
ที่ร้องโดย Yusuke Namikawa แล้วเวอร์ชั่นไทยก็ตามมาให้คนกรี๊ดกัน
ด้วยเสียงร้องของณเดชผู้สวมหมวกโกโบริคนล่าสุดของหนังคู่กรรม
ที่ทำออกมา ... อีกแล้ว
ส่วนตัวชอบการใช้เสียงร้องและเนื้อร้องของเวอร์ชั่นญี่ปุ่นมากกว่า
(ยังกะฟังออกแน่ะ) หมายถึงการวางคำร้องต่าง ๆ มันฟังดูลงตัวกว่า
เวอร์ชั่นญี่ปุ่นของคุณน้า Yusuke ร้องให้โทนดูอบอุ่นล้นเหลือ
ขณะที่เวอร์ชั่นไทยที่ตีความออกมาให้น้องณเดชร้องออกมา
เป็นโทนเศร้าสร้อย เหมือนเอ็มวีอกหักหลายเพลง
อาจจะมีใครมาเถียงว่า แหม่ โกโบริจะตายในท้ายเรื่องมันก็ต้องเศร้าสิ
(ปกติไม่สปอยล์ตอนจบหนังน่ะ เรื่องนี้ขอเหอะ รีเมคกันขนาดนี้แล้ว)
แต่การได้ตายในอ้อมอกคนรักที่เปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริงออกมาว่า
สุดท้ายฉันรักเธอจริง ๆ นะ แค่ไม่แสดงออกมาเท่านั้นเอง
เพียงรับรู้แค่นี้ อย่างน้อยมันก็คงเป็นการหลับตาครั้งสุดท้ายอย่างอบอุ่นทีเดียวล่ะ
posted on 19 Feb 2013 23:51 by oatato in Thoughts
มนุษย์ส่วนใหญ่มักถูกกักขังอยู่ในรั้วที่มองไม่เห็น
เพียงแต่รั้วของแต่ละคนนั้นมีรูปแบบและขอบเขตที่แตกต่างกันไปไม่เหมือนกัน
มีบางคนที่สามารถรับรู้ถึงขอบเขตของพันธนาการนั้น และสามารถปีนหนีออกมาได้
แต่ส่วนใหญ่เลือกที่จะไม่ปีนออกมา เพราะไม่รู้ว่าออกมาแล้วจะเจอกับอะไร
สุดท้ายก็ยอมทนทุกข์อยู่ภายในล้อมรั้วสมมตินั้นเพื่อ แลกกับความปลอดภัย
หมดสิ้นโอกาสไขว่คว้าอิสรภาพที่ไม่เคยได้ลิ้มลอง
posted on 31 Dec 2012 21:18 by oatato in Messages
เวลาระหว่างการนั่งรอการเข้าสู่วันปีใหม่ คงเป็นช่วงเวลาที่เหมาะกับการคิดอะไรต่าง ๆ นานา
และสำหรับข้าพเจ้าเอง การคิดไปคิดมาก็ก่อให้เกิดการอยากพิมพ์อะไรเรื่อยเปื่อย จนเกิดเป็น
บล็อกเล็ก ๆ ในที่แห่งนี้ขึ้นเมื่อ 6 ปีที่แล้ว
ถึงวันอื่น ๆ จะไม่มีอะไรที่อยากจะเขียน แต่วันนี้ยังไงก็ไม่อยากพลาด
อย่างน้อยก็เป็นการฉลองบล็อกส่วนตัว พร้อมกับการนับสู่ปีใหม่ไปพร้อมกัน
งั้นเขียนอะไรที่มันเกี่ยวกับปีใหม่หน่อยละกัน
. . .
และแล้วอีกหนึ่งปีสิ้นโลกก็ผ่านพ้นไป ผ่านเข้าสู่ปีใหม่ของโลกใบเดิม
ขอให้ทุกท่านประสบแต่ความสุข มีสุขภาพกายและใจที่สมบูรณ์แข็งแรง
มีกำไรชีวิตเพิ่มพูน และใช้ชีวิตอย่างดีและมีคุณค่าต่อไปเรื่อย ๆ
ในโลกเก่า ๆ ใบเดิมแห่งนี้ไปด้วยกัน
สวัสดีปีใหม่ 2556
oatato
posted on 04 Nov 2012 23:50 by oatato in Messages
เดอะวอยซ์ : The Voice
สิ่งที่ชอบฟังในรายการนี้ คือ
เสียงของคนที่มีพรสวรรค์ในการร้องเพลงในแนวที่แตกต่างกัน
สิ่งที่ชอบเห็นในรายการนี้ คือ
สีหน้าความสุขของคนที่ได้มีโอกาสออกมาทำในสิ่งที่ตัวเองรัก
posted on 25 Oct 2012 23:12 by oatato in Thoughts
คนเรามักจดจำเรื่องราวได้ดีตรงจุดเริ่มต้นกับจุดสิ้นสุด
แต่เรื่องราวความเป็นมาระหว่างทางมักถูกลบเลือนไปอยู่เสมอ
สุดท้ายเราก็มานั่งตกใจกับความเปลี่ยนแปลง
พร้อมกับอุทานออกมาว่า มันเกิดขึ้นได้อย่างไร
แล้วก็พยายามรื้อฟื้นเรื่องราวระหว่างกลางนั้น
เก็บเกี่ยวทุกช่วงเวลาออกมาจากความทรงจำ
โดยอาจไม่สนใจกับจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดนั้นอีกเลย