oatato

ปัญหาหนึ่งของการร้องเพลงคือ การจำเนื้อเพลงไม่ได้

บางทีถึงจะพยายามท่องจำยังไง ก็ยังมีการร้องหลุดอยู่เป็นประจำ

บางเพลงเนื้อเยอะไม่ค่อยซ้ำกัน มีโอกาสเสี่ยบที่จะร้องสลับท่อนกันได้อีก

สุดท้ายก็แอบฮึมฮัมดำน้ำเอาตัวรอดอยู่ดี

 

ดังนั้นคงไม่น่าแปลกใจว่าไอเดียคาราโอเกะ ถึงเป็นที่นิยมอยู่เรื่อยไป

แล้วถ้ามันยังไม่มี (หรืออาจจะไม่มี) แผ่นคาราโอเกะออกมาล่ะ แล้วทำไงดี

 

วิธีหนึ่งแบบฮาร์ดคอร์ของข้าพเจ้าก็คือ ทำคาราโอเกะมันออกมาเองเลย

เวอร์ชั่นส่วนตัว ถือว่าแก้ขัดไปก่อน แต่นาน ๆ เข้าก็เพลินเหมือนกันนะ

ก็เพราะทำเองไง มันตรงกับแนวทางของตัวเอง ก็เลยชอบเป็นธรรมดา

ส่วนคนอื่นจะชอบหรือไม่ มันก็เป็นไปได้ทั้งนั้น เพราะรสนิยมไม่เหมือนกัน

 

แต่หากเผอิญไปจูนตรงกันกับแนวทางของคนอื่นได้บ้าง นั่นก็ถือว่าเป็นกำไรชีวิตนะ

 

. . .

 

เฮ้ย มาบ่นไรเนี่ยะ เข้าเรื่องเลยละกัน

 

สรุปก็คือ ชอบเพลงนี้ครับ เนื้อเพลงโดนใจแต่ยาว ไอ้เราก็หัวทื่อท่องจำไม่ได้ซักที

เลยทำเสียง piano accom. ใส่รูปประกอบลงวีดีโอ พร้อมแปะเนื้อเพลงเข้าไปด้วย

กะเอามาเพื่อฝึกจำเนื้อเพลงนี้ครับ สุดท้ายก็ออกมากลายเป็นโอเกะร้องเลย

 

 

 

 

จัดมาขนาดนี้ งั้นก็ไม่ต้องจำแล้วดิ

ไม่หรอก ก็ยังอยากจำได้อยู่ ก็คิดว่าร้อง ๆ ตามไปแบบนี้ เดี๋ยวก็จำได้ล่ะ

เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ HOME ความรัก ความสุข ความทรงจำ
หนังยังไม่ได้ดูเลย แต่ฟังเพลงแล้วติดใจ จนอยากเอามาแกะเล่นบ้าง

เนื่องจากใช้วิธีการจำก่อนแล้วจึงเล่น อาจจะทำให้เมโลดี้ฟังไม่เหมือนต้นฉบับนัก
ก็ถือว่านี่เป็นอีกเวอร์ชั่นนึงละกัน ฟังติดหูกว่านี้แล้วคงจะลองใหม่

 

 

นี่เป็นเพลงที่สองจากหนังของ มะเดี่ยว (ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล) ที่เอามา cover

ส่วนเพลงแรกก็คือเพลง 'กันและกัน' ซึ่งผ่านมากว่า 4 ปีแล้ว เวลาผ่านไปเร็วจัง

 

ส่วนเรื่องประเด็นของเนื้อหาในหนังจะไม่ขอกล่าวถึงละกัน
ป้องกันดราม่ามาเยือน

. . .

 

อ่ะ จำไม่ได้ว่าเคยบอกไปหรือยังนะว่า เพลงกันและกัน มีเวอร์ชั่นใหม่แล้ว
หลังจากเป็นจากคีย์บอร์ด เป็นดิจิตอลเปียโน เสียงเปลี่ยนไปเยอะเลย

ปัญหาต่าง ๆ ก็เปรียบเสมือนกับเกมเขาวงกต
ที่ถูกวาดอยู่บนระนาบ 2 มิติ (ระนาบ x-y)

การไม่เข้าใจภาพรวม ก็เหมือนกับการยึดตัวเองติดอยู่บนระนาบนั้น
การแก้ไขปัญหาจะยุ่งยากมากน้อยก็ขึ้นกับขนาดพื้นที่ของเขาวงกตที่ติดอยู่
ประสบการณ์ของบุคคลเป็นสิ่งจำเป็น อาจต้องอาศัยโชคชะตาในบางครั้ง

บางคนอาจเห็นวิธีใหม่ ๆ ที่จะย้ายยกมุมมองหนีออกจากระนาบแบน ๆ นั้นขึ้นไป
สู่มิติที่สูงกว่า (แกน z) เพื่อที่จะสามารถหาระยะความสูงที่เหมาะสมในการมอง
เห็น 'ภาพรวม' ของปัญหาทั้งหมดเพื่อทำความเข้าใจ ซึ่งนั่นช่วยให้เราหาแนวทาง
แก้ไขได้ดีมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น โดยไม่จำเป็นต้องอาศัยโชคชะตาเข้ามาเกี่ยวข้อง

จะมีกี่คนที่จะมองเห็นมิติที่สูงกว่านั้น และรู้จักใช้มันในการจัดการแก้ปัญหาต่าง ๆ

จะมีกี่คนที่ยึดติดกับระนาบเดิม และเลือกที่จะใช้ชีวิตอยู่ในระนาบนั้นตลอดไป
และกลายเป็น 'มนุษย์ 2 มิติ' ไปตลอดกาล

กว่าจะได้เป็นเวอร์ชั่นนี้ ใช้เวลาแกะตั้ง 3 อาทิตย์แน่ะ

เจอเพลงของวง ETC เข้าทีไร เปลืองแบตฯทุกที

 

วันที่ 15 เมษายน 2012 หากย้อนกลับไป 100 ปี
นี่คือวันที่เรือไททานิกจมลงสู่ใต้ท้องทะเล

 

และหากย้อนกลับไปก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์นี้อีกซัก 5 ปี
ก็จะพบจุดเริ่มต้นของความคิดที่จะสร้างเรือโดยสารที่มีขนาดใหญ่ที่สุด

 

ซึ่งสารคดีนี้ได้พูดถึงเหตุการณ์ที่ว่านั้น ดำเนินมาจนถึงวันที่เรือ
ได้เริ่มออกเดินทางไปสู่อนาคตที่ไม่มีใครคาดไปถึง

 

 

ทุกเหตุการณ์มีเรื่องราว

เรื่องราวต่าง ๆ ย่อมมีจุดเริ่มต้น

และจุดจบในตัวของมันเอง