potato tomato & oatato

ตอนที่ 8 : จุดเปลี่ยนผัน

มันคือที่สุดแห่งชีวิตในขณะนั้น ยังจำความรู้สึกได้อย่างแม่นยำ มันพูดอะไรไม่ถูก
ถึงแม้จะรู้ตัวเองอยู่ว่าการทำสอบมันมีข้อผิดพลาดไปบ้าง
แต่ไม่คิดว่ามันจะทำให้ร่วงลงมาจนหลุดออกจากคณะสุดท้ายที่เลือกไว้
จึงใช้เวลาที่เลวร้ายนั้นให้เป็นประโยชน์ โดยมาหาสาเหตุกันว่า มันเป็นเพราะอะไร

เป็นเพราะช่วงคะแนนของแต่ละคณะในปีนั้นค่อนข้างสูง เนื่องจากเป็นข้อสอบที่ถือว่าไม่ยากเลย
สำหรับคนที่เตรียมตัวมาครบถ้วนย่อมจะทำได้ดีเป็นธรรมดา ช่วงคะแนนของทุกคณะจึงเขยิบขึ้นสูงตามกัน

ซึ่งรวมถึงคณะอันดับสุดท้ายที่เลือกไว้ ที่คะแนนถีบสูงขึ้นอย่างน่าตกใจ เนื่องจากมีคนเลือกเยอะ
กว่าปีที่แล้วมาก เนื่องจากคะแนนไม่สูงมากนัก แต่ปีนี้กลับสูงโด่งจนเลยช่วงคะแนนของคณะที่เลือก
ในอันดับที่สูงกว่าเสียอีก ดังนั้นเมื่อคะแนนของเราที่ถูกประเมินไว้ว่าน่าจะเข้าได้เมื่อ เทียบจากสถิติ
ของปีที่แล้ว จึงเป็นการคำนวณที่ผิดพลาดอย่างแรง

และเนื่องจากไม่ได้เลือกมหาลัยเอกชน/คณะที่คะแนนน้อย ๆ เอาไว้เหมือนที่เพื่อน ๆ หลายคนทำกัน
เพราะไม่ได้คิดจะไปเรียนแต่ก็ยังกลัวใจตัวเองว่า ถ้าเกิดติดขึ้นมาจริง ๆ (ซึ่งดูจากคะแนนก็ติดจริง ๆ)
บวกกับอารมณ์ชั่ววูบ เกี่ยวกับการไม่อยากเรียน ม.6 หรือความอยากได้สถานะการเป็นนักศึกษามหาลัย
เพื่อความโก้หรู เป็นที่กล่าวขวัญภายในแวดวงสังคมโรงเรียน เราอาจจะไม่ยอมเสียโอกาสนั้นและฝืนใจ
ไปเรียน โดยที่มันไม่ใช่เป้าหมายที่แท้จริงที่หวังไว้ซึ่งอาจทำให้ชีวิตย่ำแย่ลงไปก็ได้

ก็เลยเป็นอย่างที่เห็น ไม่ถูกขึ้นชื่อว่าเอ็นท์ติดที่ไหนเลย
นั่นคือความอึ้ง และความเซ็งประการที่ 1

ส่วนประการที่ 2 อันนี้รับไม่ได้เลยทีเดียวในช่วงแรก เพราะเสียดายอย่างมาก
มีเพื่อนที่สนิทมาก 2 คน ที่เอ็นทรานซ์ติดที่ ม.เชียงใหม่ ซึ่งคนหนึ่งติดหมอ (คนที่นั่งข้าง ๆ น่ะแหละ)
อีกคนติดวิศวะ โดยที่ช่วงคะแนนของคณะวิศวะที่เชียงใหม่ ต่ำกว่าคะแนนที่เราได้ ซึ่งถ้าเลือกก็คือติด
แค่เราไม่ได้เลือกเท่านั้นเพราะมันไกลบ้าน แต่พอเพื่อนเอ็นท์ติดก็เลยจินตนาการ(ช่วงนั้นฟุ้งซ่าน) ว่า
ถ้าเพื่อนสนิทไปอยู่แถวนั้นตั้งหลายคนก็น่าจะสนุกที่จะไปนะ ถึงจะไกลแต่ก็เป็นไงเป็นกัน
... แต่ก็ทำไม่ได้แล้ว ... ก็ไม่ได้เลือกไว้นี่หว่า ...

ประการที่ 3 ต้องอยู่ ม.6 แล้วยืนดูเพื่อนสนิทไปเริ่มเรียนมหาลัยกันแล้ว (เพื่ออรรสรถในการจินตนาการ
ให้หลับตานึกภาพว่าเห็นเพื่อน ๆ ที่เอ็นท์ติดเดินไปบนพรมแดงที่ปูออกจากโรงเรียน โบกมือให้ญาติพี่น้อง
ครูบาอาจารย์ ที่กำลังยินดีและส่งเสียงเชียร์กันอย่างล้นหลาม ส่วนเรายืนเกาะลูกกรงประตูหน้าทางออก
ติดแหง็กอยู่ในโรงเรียน) แล้วนึกย้อนกลับมาถึงตัวเองว่า การที่ต้องอยู่ในโรงเรียนอีก 1 ปี คุ้มค่าไหม
และเราควรจะลาออกไปเตรียมตัวที่บ้านดีไหม

และประการที่ 4 ไม่อยากจะนึกถึงที่สุดเลย คือ เอ็นท์มาตั้งสองปี แล้วไม่ติดอีกโว้ย เพื่อนหลายคน
ก็รู้กันอยู่ แต่ไม่มีใครพูดถึง (เพราะคงกลัวการถูกฆาตกรรมปริศนา) ซึ่งภาพพจน์ที่เห็นในปีที่ผ่านมา
ก็เห็นแล้วว่าเราเป็นเด็กเรียน และเด็กเรียนหลายคนในห้องเอ็นท์ติด แม้แต่เด็กไม่เรียนก็ยังเอ็นท์ติด
มันจึงเป็นสิ่งที่เหมือนเป็นความผิดมหันต์ที่เด็กเรียนจะเอ็นไม่ติด

ยังโชคดีอยู่บ้าง ที่มีเด็กเรียนอีก 3-4 คนที่เอ็นท์แล้วไม่ติด เพราะเลือกคณะที่สูงเกินไปบ้าง
หรือ เลือกเพียงคณะเดียวที่ต้องการซึ่งหมายถึงตั้งใจแน่วแน่ที่จะเข้าคณะนั้นให้ได้ ไม่ได้ก็ไม่เอา
ซึ่งเขาไม่ได้มองว่ามันเป็นสิ่งเลวร้ายที่เขาเอ็นท์ไม่ติด มันเป็นแค่ข้อบกพร่องที่เขาพบเจอจากการ
ไปสอบครั้งนี้ ซึ่งสามารถแก้ไขได้ในเวลาอีก 1 ปีต่อจากนี้ไป ซึ่งเป็นเวลาที่เหลือเฟือเลยทีเดียว

ซึ่งถ้าเขาคิดได้อย่างนี้แล้วทำให้รู้สึกเป็นสุข แล้วทำไมเราจะคิดอย่างนี้เหมือนเขาบ้างไม่ได้ล่ะ

ดังนั้นคำว่า จุดเปลี่ยนจึงไม่ได้หมายถึง จุดเปลี่ยนของการดำเนินชีวิตใหม่ที่สวยหรูภายในรั้ว
มหาลัย แต่เป็นจุดเปลี่ยนของแนวทางในการดำเนินชีวิตในอีกหนึ่งปีสุดท้ายในชั้นมัธยมต่างหาก

จึงตัดสินใจอยู่เรียนต่อชั้น ม.6 ที่โรงเรียนโดยไม่คิดแล้วว่าจะลาออกไปไหน ใช้ชีวิตในโลกเดิม ๆ
ที่มีเวลาอย่างเหลือเฟือในการแก้ไขข้อบกพร่องต่าง ๆ ให้ได้มากที่สุด และเก็บเกี่ยวความสุข
กับบรรยากาศของการเป็นเด็กนักเรียนที่เหลืออยู่ให้คุ้มค่าที่สุด (ซึ่งในที่สุดก็พบว่ามันก็คุ้มค่าจริง ๆ)
และที่สำคัญคือการเป็นตัวของตัวเองให้มากที่สุด ไม่มีการแบ่งแยก ระหว่างความเป็นเด็กเรียน
และเด็กเกือบเลวอีกต่อไป ... แต่จะมี เด็กบ้าบอไร้สาระที่ดันเรียนดี โผล่ขึ้นมาแทน

... ความทุกข์ กำลังถูกทำให้เจือจางหายไป
... ความสนุกที่ท้าทายกำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้านี้