potato tomato & oatato

เรื่องที่ไปทานข้าวเมื่อวานยังเล่าไม่จบ...

ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ได้พบเจอมาในวันนั้น ขี้เกียจเขียนเล่าต่อกันในเอ็นทรีเดียวกัน
เพราะมันเป็นอีกเหตุการณ์หนึ่งในอีกบรรยากาศหนึ่งที่ต่างออกไป คือ

ขณะที่นั่งกินอาหารอยู่ในร้านก็มีพ่อแม่ลูกมานั่งที่โต๊ะใกล้ ๆพวกเขามีวิถีการดำเนินชีวิตที่แปลก ๆ
อยู่อย่างหนึ่งคือ คุณพ่อคุณแม่จะพูดกับเจ้าตัวเล็กเป็นภาษาอังกฤษ แต่สนทนากันเองเป็นภาษาไทย
คุณพ่อก็พูดแบบธรรมดา ๆแต่คุณแม่นี่สิยิงบทสนทนาฟุดฟิดฟอไฟใส่คุณลูกอย่างน้ำไหลไฟดับ
แปลเป็นไทยได้ประมาณว่า อยากไปเดินเล่นกันไหม ไปดูขนมด้านหน้าไหม ไปดูเค้กว่าน่ากินไหม
อยากทานอะไร จะสั่งอะไรกันดี บลา ๆ ๆ

คาดคะเนวัยของเด็กน่าจะอยู่ในระดับเตรียมอนุบาล คงจะยังพูดอะไรไม่ค่อยได้มากนัก
โดยเฉพาะ 20 คำถามจากคุณแม่ ที่กระหน่ำออกมาเป็นชุด ก็คงได้แต่นั่งฟังตาปริบ ๆ ไป
แอบนึกเล่น ๆ เกี่ยวกับเจ้าหนูคนนี้ว่า ถ้าหากเติบโตขึ้นมาแล้วถ้าไม่พูดอังกฤษเก่งเป็นไฟ
ก็อาจจะเป็นใบ้ไปซะเลยก็ได้

ฟังสำเนียงคุณแม่ท่านนั้นอยู่ในระดับดีเหมือนคนไปใช้ชีวิตอยู่เมืองนอกมาระยะหนึ่ง
แต่ปัญหาคือ เสียงเป็นโทนสูงและค่อนข้างดังไปหน่อย กลัวชาวบ้านเค้าจะไม่รู้กันหรือว่า
ท่านมีระดับชาติตระกูลสูงเกินมาตรฐานสังคมไทย จึงแสดงออกมาได้ชัดเจนเหลือเกิน

อยากจะทำอะไรก็ทำไปเถอะถ้าคนอื่นไม่เดือดร้อน อย่างน้อยก็น่าจะมีขอบเขตสักหน่อย
ช่วยสละเวลานึกถึงคนอื่นรอบข้างบ้างก็คงจะดี นึกเสียบ้างว่าเป็นการรบกวนหรือเปล่า

ตูรำคาญ