potato tomato & oatato

วันนี้เพิ่งได้แผ่นหนังเรื่อง The Mist มาดู หนังสยองขวัญล้ำลึกตามสไตล์ของ สตีเฟน คิง

หนังเรื่องนี้นำเสนอถึงความรู้สึกกดดันได้อย่างชัดเจนและเสมอต้นเสมอปลาย
เฝ้าติดตามตลอดเรื่องว่า เมื่อถึงบทสุดท้ายแล้ว ตัวละครในเรื่องจะพบกับทางออกอย่างไร

ไม่อยากสปอยล์ (หมายถึงการเฉลยฉากที่สำคัญในหนัง)
แต่มันอัดอั้นตันใจ เลยต้องขอแพลม ๆ นิดนึงเกี่ยวกับตอนจบ

ดังนั้นใครที่ไม่อยากฟังสปอยล์ โปรดอย่าอ่านต่อ ขอให้ปิดเอ็นทรีนี้ไปได้เลย

.

.

.

ขอบอกว่ามันเป็นหนังที่มีบทสรุปจบที่ร้ายกาจที่สุด

ทำให้นึกถึงความเชื่อของคนที่คิดว่าเมื่อผ่านเรื่องเลวร้ายมามาก
ขอให้พยายาม แล้วสักวันหนึ่งวันที่ดีจะเป็นของเรา ... จริงหรือ?

ซึ่งเราจะไม่พบสิ่งที่กล่าวถึงนั้นในหนังเรื่องนี้แต่อย่างใด
เพราะสิ่งที่นำทางไปสู่จุดจบอย่างที่เห็น ... นั่นคือความสิ้นหวัง

บางทีมันอาจสื่อถึงความเป็นจริงของชีวิตมนุษย์ในโลกแห่งความจริงใบนี้
ผ่านทางนิยายสยองขวัญสั่นประสาทเรื่ิองหนึ่ง

บางสิ่งที่เลวร้าย อาจไม่เลวร้ายเท่าความรู้สึกของมนุษย์ เมื่อก้าวผ่านมาถึงทางตัน
เพราะมันทำให้ก่อเกิดความรู้สึกที่ท้อแท้และสิ้นหวัง และตัดสินใจในสิ่งที่คาดไม่ถึง

. . .

สรุปว่ามันเป็นหนังเครียดแสด ๆ และแสด ตั้งแต่ต้นยันจบเรื่อง

เมื่อดูหนังจบ แทบจะขว้างแผ่นทิ้งไปด้วยความรู้สึกสิ้นหวังกันเลยทีเดียว
ไม่ใช่เพราะว่าหนังไม่ดี แต่ในทางกลับกัน มันอาจดีเกินไปเสียด้วยซ้ำ

ซึ่งมันคงจะดีเกินไปสำหรับคนที่ต้องการดูหนังเพื่อความบันเทิงอย่างข้าพเจ้า
ความบันเทิงที่อย่างน้อยควรจะได้มาจากการที่ได้พบบทสรุปจบที่สมหวังบ้าง
ไม่มากก็น้อย

เครียดวุ้ย ว่าแล้วก็ขอไปหาเรื่องอื่นมาดูล้างตาล้างอารมณ์กันหน่อยดีกว่า

... บอดี้ ศพ #19 ดีไหม