potato tomato & oatato

มันเป็นสิ่งที่ท้าทาย ที่จะแอบสื่อความนัยอะไรบางอย่างในข้อความที่เขียน
เพราะมันทำให้เกิดมิติที่แตกต่างหลากหลายซ่อนเร้นอยู่ภายในเนื้อหาเดียวกัน

เนื้อหาเดียวกันนี่แหละ สามารถสร้างความเข้าใจที่แตกต่างกันได้มากมายนับไม่ถ้วน

ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่คนบางกลุ่มจะเข้าใจเนื้อความในลักษณะหนึ่ง
แต่คนกลุ่มอื่นกลับเข้าใจบางอย่างที่ซ่อนลึกลงไปกว่านั้น หรือไม่เข้าใจอะไรเลย

ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลก นี่แหล่ะ คือความน่ามหัศจรรย์เกี่ยวกับการรับรู้ของมนุษย์

และถึงแม้ว่าเราจะแอบสัมผัสได้ ว่าบทความที่อ่านนั้นอาจจะมีหลายมิติซ่อนอยู่ข้างใน
แต่ไม่ว่าจะพยายามอย่างไร ในที่สุดเราก็อาจจะสามารถมองเห็นได้แค่มุมเดียวอยู่ดี

มันอาจเป็นแค่ในเวลาในชั่วขณะนั้นก็ได้ ... หนึ่งมิติเวลาต่อหนึ่งมิติมุมมอง

แม้แต่คน ๆ เดียวกัน ที่ดำเนินชีวิตอยู่ในช่วงมิติเวลาที่ต่างกัน ยังมีมิติมุมมองที่ต่างออกไปได้
ขึ้นอยู่กับสิ่งที่ได้เรียนรู้และพบเห็น เปลี่ยนไปตามกระแสเวลาที่ผ่านไปอย่างไม่หยุดนิ่ง ไม่สิ้นสุด

บางที คุณอาจกำลังเสียใจในเรื่องราวบางอย่างที่เคยเป็นสุข
บางที คุณอาจจะหัวเราะไปกับเรื่องราวที่ได้เคยผ่านอย่างเศร้าสร้อย

และบางที ถ้าคุณได้มีโอกาสกลับมาอ่านข้อความเดิม ๆ ที่เคยผ่านตามาก่อน
คุณอาจจะประหลาดใจไปกับอีกมิติมุมมองใหม่ ๆ ที่ซุกซ่อนอยู่ก็เป็นได้

ซึ่งสิ่งที่แตกต่างไปนั้น มันก็แค่เวลาเท่านั้นเอง

. . .

และบางทีถ้าผมกลับมาอ่านเอ็นทรีนี้ในอีกหลายเดือนถัดไป
ผมอาจจะนึกในใจว่า "เขียนอะไรไปก็ไม่รู้ ช่างไร้สาระสิ้นดี ไอ้แช่แฟ้บเอ๊ย!" ก็ได้

ป.ล.  ณ มิติเวลานี้ Twitter มันเดี้ยงไปแล้ว ถ้าเป็นอย่างนี้เรื่อย ๆ อีกไม่นานคงเปลี่ยน