ฉันชอบท้องฟ้าก่อนฝนตก ถึงแม้ว่า มันจะไม่สดใส แลดูไม่สวยงามนัก
แต่ในจิตใจกลับรับรู้ได้ถึงความยิ่งใหญ่ ลึกลับ และเกิดจินตนาการ
รวมไปถึงความยำเกรงต่อขุมพลัง ที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความเงียบนั้น
เมื่อฟ้าสดใสสว่างจ้า ผู้คนต่างพากันออกจากบ้าน เดินขวักไขว่พลุกพล่านผ่านไปมาสุดวุ่นวาย
พอถึงวันฟ้าหม่นฝนโปรยมา ผู้คนพลันหลับไหล กิจกรรมเลือนหาย หลายจิตใจเริ่มเดียวดาย
รู้สึกแปลกบ้างไหม ที่ท่ามกลางความเงียบที่กล้ำกราย หรือว่าเสียงฝนฟ้าโปรยปรายสนั่นหวั่นไหว
แต่เรากลับพบว่าความรู้สึกสงบ ก็สามารถบังเกิดขึ้นในจิตไจได้อย่างน่าประหลาด เพราะอะไร
บางทีอาจเป็นเพราะว่า ร่างกายกับจิตใจเราที่ตกอยู่ในสภาวะการณ์ภายใต้บรรยากาศแบบนี้
กำลังผลักดันตัวเราให้หนีออกจากสิ่งแวดล้อมรอบข้าง ด้วยระยะห่างที่มากกว่าปกติก็เป็นได้
หลายคนนิยมเปรียบท้องฟ้าหลังฝนเหมือนวันที่อุปสรรคได้ผ่านพ้นตัวเราไป
แต่จะปลอดโปร่งไปได้ซักเท่าไหร่ ยังไงก็คงมีเมฆฝนก้อนใหม่ ๆ โผล่ขึ้นมาไม่รู้จบ
ถ้ามัวแต่เฝ้าลุ้นเพื่อรอวันฟ้าสดใสด้วยใจที่ร้อนรนเป็นทุกข์
ลองเปลี่ยนมาสะสมความสุขสงบภายใต้ฟ้าครึ้มฝนบ้างน่าจะดี
....
คืนนี้ตีสี่ครึ่งเจอกันในฝันตามที่นัดกันไว้นะครับ
ปอนจะไปรอตั้งแต่ตีสองเลย
ต้องแถวตุ้มเป๊ะทำงาน ท้องฟ้าดำกว่านี้อีก
ไม่ว่ายังไงก็ยังคงชอบท้องฟ้าอยู่ดี แต่ไม่เอาตอนฟ้าแลบ
#1 By ตุ้มเป๊ะ on 2008-07-01 22:32