oatato

รู้สึกว่าผมจะไม่ได้พูดถึงนกกระจิบที่มาอาศัยอยู่ที่บ้านมานานแล้ว
ไม่ใช่เพราะว่ามันหายไปหรอกครับ แต่มันไม่เคยหายไปไหนเลยต่างหาก

หากลองนับดูจากเอ็นทรี่ก่อนที่เคยพูดถึงก็ปาเข้าไปราว ๆ หนึ่งปีครึ่งเข้าไปแล้ว 

มันโบยบินออกไปหากินทุก ๆ เช้า แล้วก็กลับมาทุกเย็นเพื่อมาเกาะนอนที่ต้นไผ่
เป็นอย่างนี้ทุกวัน จนตอนนี้ทุกคนเคยชินกับการเปิดประตูเข้าบ้านตอนเย็น ๆ
แล้วจะต้องเห็นนกกระจิบขาประจำหนึงตัวเกาะอยู่ที่ต้นไผ่ข้างประตู
มาโผล่หน้าแอ๊บแบ๊วให้เห็นกันอยู่ทุกวี่วัน ขาประจำตัวนี้ถูกตั้งชื่อว่า "จิ๊บ"

เวลาราว ๆ  6 โมงเย็นน่าจะเป็นเวลามาตรฐานของการปรากฏตัวของจิ๊บ
ในบางวันจิ๊บก็จะพาคู่กลับมาอยู่ด้วย - ซึ่งเราก็จะเรียกมันว่า "จุ๊บ" - มาเกาะซบกัน
ที่กิ่งเดียวกัน แต่บางวันก็มีแยกไปอาศัยอยู่กันคนละมุม เดาว่าอาจจะมีงอนกัน

(รูปนี้ถ่ายประมาณปีที่แล้ว)

น้องจุ๊บจะขี้ตกใจกว่า คือหากมีใครเดินผ่านในขณะที่มันเพิ่งกลับมาใหม่ ๆ ไม่นาน
มันจะบินหนีไปตั้งหลักอยู่ที่ต้นไม้ต้นอื่นที่อยู่ไม่ไกลนัก  แต่แป๊บเดียวเดี๋ยวก็กลับมา
ในขณะที่ขาประจำอย่างจิ๊บไม่เคยสนใจ ขดตัวหลับต่อไปอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว
แต่อย่างใด ประมาณว่าคงเป็นนกที่หลับลึกตัวหนึ่ง

จากเดิมที่เห็นเป็นประจำแค่หนึ่งตัว บวกกับอีกตัวที่มาแบบผลุบ ๆ โผล่ ๆ เป็นครั้งคราว
แต่ช่วงหลังนี้จะเห็นกลับมาเป็นคู่บ่อยขึ้น ถ้าไม่ใช่เพราะว่ามันตกลงปลงใจจะหมั้นหมายกัน
ก็อาจเป็นเพราะว่ามันเคยชินกับคนที่บ้านมากขึ้นแล้ว

แต่เมื่อวานนี้ มีบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไป  ถือว่าเป็นเซอร์ไพรซ์แห่งปี

(รูปที่ถ่ายเมื่อวานนี้ )

ไม่รู้ไปหอบลูก ๆ มาจากไหนอีก 2 ตัว !!

เดาว่าลูกนกอาจจะเพิ่งหัดบิน ก็เลยบินย้ายจากรังเกิดมาอยู่ด้วยกันแถวนี้เลย

(กด zoom-in สุดชีวิต ไม่กล้าเข้าใกล้มาก ดูจากสายตานก ท่าทางจะระแวง)

ถ้าสังเกตุดูดีดี ตัวลูกจะมีขนสีเข้ม และตัวเล็กกว่า มีพ่อแม่ยืนประกบซ้ายขวา
เพื่อความปลอดภัย ดูเป็นครอบครัวนกที่อบอุ่นดี

แอบหวังว่ามันจะกลับมาทั้งครอบครัวแบบนี้อีกในวันนี้ ไม่หนีไปไหน
ก็แค่อยากให้มันมาอยู่อาศัยอย่างอบอุ่นที่นี่ทุก ๆ วันน่ะ

เอ็นทรี่ที่เกี่ยวข้อง:

• 2008.02.04 ชีวิตน้อย ๆ
• 2008.03.21 นกกระจิบรีเทิร์น

ใช้วอลเปเปอร์จากภาพถ่ายของ M.Swanson มาเป็นปี
เลยเกิดแรงบันดาลใจอยากทำวอลเปเปอร์ในแนวนั้นบ้าง

วันนึงก็เลยหยิบกล้อง compact ที่มีอยู่ไปกดถ่ายรูป
พืชและแมกไม้ในบ้าน พยายามให้ภาพออกมาในแนวเดียวกันกับเค้า

เนื่องจากอุปกรณ์และแบบถ่าย (และฝีมือ) คงไม่สามารถนำไป
เปรียบเทียบอะไรกับเค้าได้ หวังว่าคงเข้าใจ

ถือว่าอย่างน้อยก็หาวอลล์เปเปอร์ใหม่ให้กับเครื่องเพื่อลดความจำเจ

ป.ล. ภาพต้นไม้ดอกไม้มาเหมาะกับเทศกาล June Write พอดีเลย

บางครั้งฤดูหนาวก็ทำให้รู้สึกเหมือนว่า

เรากำลังใช้ชีวิตอยู่บนโลกกำลังหยุดหมุน

ทุกหนทุกแห่งดูเหมือนจะปราศจากการเคลื่อนไหว

เห็นเพียงแค่สิ่งมีชีวิตบางชนิดที่พยายามสู้ต่อไป ให้อยู่รอด

เป็นโลกแห่งความเดียวดาย

ที่ยังคงสวยงาม . . .

Gallery Name:
The Winter Variations - Part 2

ภาพเก่า ๆ พวกนี้กำลังบอกว่า ผมเคยชอบถ่ายภาพของฤดูหนาว

เพราะแต่ละภาพนั้น สามารถสื่อสารออกมาได้มากมายหลายความรู้สึก ทั้งที่เป็นฤดูเดียวกัน

. . .

หนึ่งในนั้น อาจเป็นความสิ้นหวัง

. . .

บางมุมมองที่แปลกตา อาจดูเหมือนสิ่งลี้ลับที่น่าติดตามค้นหา ?

Gallery Name:
The Winter Variations - Part 1

ฉันชอบท้องฟ้าก่อนฝนตก ถึงแม้ว่า มันจะไม่สดใส แลดูไม่สวยงามนัก

แต่ในจิตใจกลับรับรู้ได้ถึงความยิ่งใหญ่ ลึกลับ และเกิดจินตนาการ
รวมไปถึงความยำเกรงต่อขุมพลัง ที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความเงียบนั้น

เมื่อฟ้าสดใสสว่างจ้า ผู้คนต่างพากันออกจากบ้าน เดินขวักไขว่พลุกพล่านผ่านไปมาสุดวุ่นวาย
พอถึงวันฟ้าหม่นฝนโปรยมา ผู้คนพลันหลับไหล กิจกรรมเลือนหาย หลายจิตใจเริ่มเดียวดาย 

รู้สึกแปลกบ้างไหม ที่ท่ามกลางความเงียบที่กล้ำกราย หรือว่าเสียงฝนฟ้าโปรยปรายสนั่นหวั่นไหว
แต่เรากลับพบว่าความรู้สึกสงบ ก็สามารถบังเกิดขึ้นในจิตไจได้อย่างน่าประหลาด เพราะอะไร

บางทีอาจเป็นเพราะว่า ร่างกายกับจิตใจเราที่ตกอยู่ในสภาวะการณ์ภายใต้บรรยากาศแบบนี้
กำลังผลักดันตัวเราให้หนีออกจากสิ่งแวดล้อมรอบข้าง ด้วยระยะห่างที่มากกว่าปกติก็เป็นได้

หลายคนนิยมเปรียบท้องฟ้าหลังฝนเหมือนวันที่อุปสรรคได้ผ่านพ้นตัวเราไป
แต่จะปลอดโปร่งไปได้ซักเท่าไหร่ ยังไงก็คงมีเมฆฝนก้อนใหม่ ๆ โผล่ขึ้นมาไม่รู้จบ

ถ้ามัวแต่เฝ้าลุ้นเพื่อรอวันฟ้าสดใสด้วยใจที่ร้อนรนเป็นทุกข์
ลองเปลี่ยนมาสะสมความสุขสงบภายใต้ฟ้าครึ้มฝนบ้างน่าจะดี