คุณเคยย้อนกลับไปอ่านข้อความเก่า ๆ ที่เคยเขียนเอาไว้บ้างหรือเปล่า
ไม่ได้หมายความว่าต้องเป็นข้อความในบล๊อกหรอกนะครับ อาจจะเป็นไดอารี่ หรือ
สมุดเฟรนด์ชิพที่คุณเคยเขียนให้เพื่อน (ในกรณีคุณหาเพื่อนเจอ และขโมยมันมาจากเพื่อนได้)
สมุดบันทึก หรือเศษกระดาษที่เคยขีด ๆ เขียน ๆ อะไรไว้ในช่วงระยะเวลาหนึ่ง
อาจจะเป็น ปีที่แล้ว / 5 ปีที่แล้ว / 10 ปีที่แล้ว หรือยาวนานกว่านั้น
อยากให้คุณลองอ่านดู มันอาจจะทำให้คุณรู้ว่าเวลาที่ผ่านมา
เริ่มนับจากช่วงที่คุณบันทึกข้อความ . . . มาจนถึงเวลาที่คุณกลับมาสัมผัสมันอีกครั้ง
คุณได้เปลี่ยนแปลงไปมากเท่าไหร่
ผมไม่ใช่คนชอบบันทึกข้อความเลยไม่มีสมุดบันทึกอะไรที่เกี่ยวกับอดีตเอาไว้มากนัก
แต่ก็เคยทำบันทึกที่แปลกกว่านั้นตอนเด็ก ๆตามที่เคยเล่าทิ้งไว้เป็นเรื่องสั้นไว้ก่อนหน้านี้
คือ เขียนจดหมายหาตัวเองในอนาคต แล้วใส่ซองเก็บไว้
เขียนถามตัวเองในอนาคต เกี่ยวกับอนาคตของตัวเองในปัจจุบัน
.. ซึ่งคงเป็นคำถามที่ไม่มีทางหาคำตอบได้เลยในเวลานั้นที่เขียนจดหมาย
.. แต่มีคำตอบที่ชัดเจนแน่นอนในเวลาที่จดหมายนั้นถูกเปิดออกดู
และที่เขียนเพิ่มเติมคือ การเขียนเล่าถึงความรู้สึกในขณะนั้นเรื่องราวตอนนั้น
ความรู้สึกนึกคิดในตอนนั้น ทุกอย่างที่อยากจะเขียนออกมาในกระดาษหนึ่งแผ่น
ทำต่อเนื่องกันมาหลายปี ได้จดหมายข้างบนมีทั้งหมดประมาณ 3 ฉบับ
อาจจะสงสัยว่าทำไมมันน้อยจัง เพราะมันคือความอดทนล้วน ๆ ที่คุณต้องเก็บจดหมาย
ของตัวเองเอาไว้ถึง 3-4 ปี เพื่อรอเปิดมันอีกคร้งหนึ่ง แล้วก็ทำซ้ำแบบเดิมต่อไป
(คือ เขียน เก็บ .................................เปิดอ่าน เขียนใหม่ เก็บ ........................... เปิดอ่าน)
คุณอาจจะถามว่าตอนนี้ผมยัง(บ้า)ทำอยู่หรือเปล่า ขอบอกได้เลยเลิกไปนานแล้วครับ
เพราะว่าถ้าทำมากกว่านี้อาจจะไม่สนุกแล้ว เพราะพแช่วงหลังพอเราโตขึ้น ความคิดของเรา
จะไม่เปลี่ยนแปลงมากเท่ากับช่วงวัยเด็กหรือวัยรุ่น ที่อยู่ในช่วงเรียนรู้ ซึ่งเราจะเห็นความ
เปลี่ยนแปลงทางความคิดได้ชัดเจนทีเดียว แต่ตอนี้ถ้าจะทำ อาจจะต้องเว้นช่วงเป็น 10 ปี ไม่ไหวมั๊ง
ถ้ากลับไปพูดถึงคำว่าไทม์แคปซูล คุณคงทราบว่ามันเป็นสิ่งที่ใช้เก็บบันทึกหรือสิ่งของบางอย่าง
ไว้ข้างในที่มีคุณค่าทางความทรงจำและอาจมีประโยชน์ต่อคนที่เปิดมันออกมาอีกครั้งหนึ่งในอนาคต
ถ้าอย่างนั้นจดหมายข้างบนของผมก็คงถือเป็นไทม์แคปซูลเหมือนกัน แต่ตอนนั้นผมยังเด็กเกินน่ะ
ไม่รู้จักหรอกว่าอะไรคือไทม์แคปซูล มันก็แค่เป็นอะไรที่คิดขึ้นมาเล่น ๆ ก็เท่านั้นเอง
ถือเป็นการเล่นสนุกกับเวลาอย่างหนึ่งแต่ต้องใช้ความอดทนนิดหน่อย สนุกแบบสี่มิติ ก็ไม่เลวนะ
เมื่อเวลาผ่านไป พอเปิดเจ้าไทม์แคปซูลออกมาดู คุณอาจจะแอบอมยิ้มกับความเป็นตัวคุณในอดีตก็เป็นได้
เพิ่งนึกได้ว่าผมยังมีไทม์แคปซูลอีกอันนะ มันมาในรูปแบบของลิ้นชักในตู้ที่ไม่เคยเปิดออกมาเลย
อันนี้ไม่ได้ตั้งใจจะทำหรอก แต่มันใส่ของเอาไว้นานแล้วมีอะไรมากองทับไว้ตู้เลยทำให้มันไม่ได้ถูก
เปิดอีกเลยเป็นเวลาเกือบ 20 ปี ...
ตอนย้ายบ้านครั้งหลังได้มีโอกาสได้เปิดมันออกมาในที่สุด สมุดการบ้าน งานฝีมือสมัยประถมต้น ของเล่นเด็กไม่มีของชึ้นไหนโดนฝุ่นจับ กระดาษเปลี่ยนสีไปเล็กน้อยตามกาลเวลา ทุกอย่างดูแทบไม่เปลี่ยนจาก
ครั้งสุดท้ายที่มันถูกแสงแดดกระทบ มันช่วยดึงความทรงจำที่ทิ้งไปบางส่วนให้กลับมาเฮฮาได้อีกครั้งหนึ่ง
อีก 10 ปีข้างหน้า ถ้าเว็บบล็อกนี้ยังคงอยู่ เช่นเดียวกับข้อความที่คุณพิมพ์ลงไปในวันนี้
คุณน่าจะลองเปิดกลับมาอ่านอีกดูทีนะ ตอนนั้น คุณอาจจะแอบยิ้มให้ตัวคุณเองในวันนี้ก็ได้
