oatato

คลิปสัมภาษณ์สดผ่าน Twitter

Tweeterview @woodytalk with @joeybangkokboy

เป็นกันเองมาก ไม่ต้องมาปั้นคำพูดให้สวยหรู ไม่มีเซนเซอร์ และไม่มีโฆษณา

ที่สำคัญคือคน follow twitter มีส่วนร่วมตั้งคำถามได้
(ก็เลยขอมีส่วนร่วมส่งคำถามไปหนึ่งข้อไปแบบกลาง ๆ
ไม่อยากเจาะจงลึกมาก เดี๋ยวเค้าจับได้ว่าเคยรู้จักกัน )

ผมชอบไอเดียนี้ อยากให้มีบ่อย ๆ แต่ก็คงเป็นไปได้ยาก
เพราะค่าตอบแทนของกิจกรรมนี้ถือว่าไม่มีเลยก็ว่าได้

และบรรยากาศแบบนี้จะทำให้ผู้ถูกสัมภาษณ์(เผลอ)เปิดใจออกมาได้มากกว่า
การสัมภาษณ์ผ่านรายการทางทีวี ไม่จำเป็นต้องห่วงภาพลักษณ์ของตนเองจนเกินไป
และไม่ต้องกังวลกับการจับจ้องผ่านสายตาของ "สื่อ" บางแห่งที่มักจะนำคำพูดไปต่อยอด
สร้างกระแสให้วุ่นวายต่อไป

มันอาจจะถึงเวลาที่ผู้ชมต้องการเสพอะไรที่แปลกใหม่กว่าสิ่งเดิม ๆ ที่มีอยู่
และรวมไปถึงอะไรที่ดูเป็นชีวิตจริงกว่าด้วย เพราะศิลปินเหล่านั้นก็เป็นคนเหมือนเรา

มิได้มีประชาชนครอบครองเป็นเจ้าของแต่อย่างใด

ป.ล. คืนนี้น้าหยุ่นก็สัมภาษณ์นายกฯผ่าน Twitter ... อย่าลืมติดตามชม

ชาขาวของเพียวริคุ ผมว่ามันหอมไปอีกแบบหนึ่งไม่เหมือนใครดี

ผมไม่ได้ทานมานานแล้ว เพราะมันไม่มีวางขายในตู้ร้านเซเว่นเหมือนแต่ก่อน
จะเห็นก็แต่เพียวริคุที่เป็นรสผลไม้ คาดว่าคงจะเป็นที่นิยมมากกว่าในหมู่ผู้บริโภค
และิอาจจะรวมถึงแฟนคลับกอล์ฟ-ไมค์ที่เป็นพรีเซนเตอร์สินค้าตัวนี้ด้วยมั๊ง

ตอนแรกคิดไปว่าเขาเลิกผลิตไปแล้ว แต่ก็มาเจออีกทีบนชั้นของซุปเปอร์ในห้าง
ซึ่งก็จะเหลือแต่แบบที่เป็นขวดเล็ก แบบขวดขนาดใหญ่เท่ากับขวดโออิชิไม่มีแล้ว

เป็นแบบขวดเล็กก็ดีนะ เพราะเวลาทานขวดใหญ่ บางทีจะรู้สึกว่าทานจนหายอยากแล้ว
แต่ก็ยังไม่หมดขวด ถ้าหากไม่เหลือทิ้งไว้ ก็มักจะซดโฮกให้หมดโดยไม่ได้อิ่มเอมกับ
รสชาติของมันอีกต่อไป ดูช่างไร้อารมณ์สิ้นดี

พอสินค้าเริ่มหายาก ก็เลยเดาว่าคงอีกไม่นาน มักก็อาจจะหายออกไปจากตลาด
ซึ่งถ้าหากจะเลิกทำตลาดกันไปจริง ๆ ก็คงต้องตัดใจไปซื้อหาอย่างอื่นทดแทน

ก็แค่เสียดายน่ะ

ถ้าใครลง Firefox 3.5 RC3 ไปก่อนหน้านี้แล้วพยายามกด check update
เพื่อที่จะอัพเกรดให้เป็น 3.5 ที่เพิ่งออกมาวันนี้ แล้วไม่เจออะไรก็อย่าแปลกใจ
เพราะผมว่ามันก็คือเวอร์ชั่นเดียวกันนี่แหล่ะ

ดูจากข้อมูลเวอร์ชั่นของวันก่อนเป็นตัว RC3

แล้วไปดาวน์โหลดไฟล์ที่เพิ่งออกวันนี้มาติดตั้ง

ไม่หลักฐานแก้ต่างที่จะบอกว่ามันเป็นคนละตัวกัน ทั้ง version build และ ขนาดไฟล์
(สงสัยตั้งแต่วันก่อนแล้วว่าทำไมไม่ืยอมระบุว่าเป็น RC3 จนหลงคิดว่าเป็นตัวจริง)

ดีนะที่ตัวติดตั้งมีขนาดไฟล์เล็กแค่ 7.7 MB  เพราะถ้าหากเป็นไฟล์ขนาดร้อยกว่า MB
แล้วให้ไปดาวน์โหลดมาใหม่เพื่อที่จะมาพบว่ามันคือตัวเดิม ... คงได้เคืองไปหลายวัน

ชื่อกิจกรรม: การอัพเกรดหน่วยความจำ (RAM) ให้กับเครื่องพีซีที่บ้าน

วัตถุประสงค์: ขยายหน่วยความจำที่มีอยู่เดิม 1GB x 2 ให้ได้ความจุเพิ่มขึ้น

รายละเอียด:

ซื้อ RAM ขนาด 2GB มา 1 ตัว จะเอามาเสียบสลับแทนตัวเก่า 1 ตัว (1GB + 2GB = 3GB)
แต่เนื่องจากระยะเวลาที่ผ่านไปนานเกินจนลืมไปเลยว่า เมนบอร์ดนี้ให้สล๊อตเสียบ
มาแค่ 2 อัน แถมมีการรองรับการทำงานแบบ Dual Channel ซึ่งหมายถึงว่า ถ้ามีการ
เสียบ RAM เข้าไปครบคู่ จะมีกฏว่า จะต้องมีความเร็วแรมเท่ากัน ความจุเท่ากัน
และ ใช้ชิพเซ็ตเดียวกันด้วย

ซึ่งสิ่งที่ทำไปมันผิดกฏข้อสองก่อนเลย เลยทำให้วินโดว์บูตไม่ขึ้น
แถมเครื่องก็ร่าเริงรีเซ็ตตัวเองตลอดเวลา เลยต้องถอดตัวเก่าออกให้หมด
โดยใช้ RAM ตัวใหม่ตัวเดียวไปก่อน (2GB เท่าเดิม) เป็นระยะเวลา 1 วัน
แล้วไปหา RAM 2GB แบบเดียวกัน (ก็ไปซื้อจากร้านเดิมนี่แหล่ะ น่าจะตรง)
มาเพิ่มอีก 1 ตัวมาเสียบแทนตัว 1GB ตัวที่เหลือ

. . .

RAM ชุดเดิม : 1GB x 2

ตอนนี้ถูกแกะมาเก็บแพคไว้ในกล่องเดิมเหมือนกับที่ซื้อมาใหม่ ๆ เมื่อสองสามปีก่อน
ก็ยังคงดูใหม่อยู่เหมือนเดิมในมุมมองทางกายภาพ แต่ความเจริญของเทคโนโลยี
ต่างหากที่ทำให้มันดูเก่าลงมากจากมุมมองในด้านของราคาและศักยภาพในปัจจุบัน

. . .

ส่วนนี่คือแรมชุดใหม่ที่เอามาเปลี่ยน

. . .

สรุปผลกิจกรรม:

สรุปว่าเลยต้องถอดตัวเก่าออกมาหมด และก็ซื้อใหม่มาใช้แทนตัวเก่าทั้งหมดเลย
งบบานปลายเล็กน้อย แต่ก็น่าจะเป็นการอัพเกรดครั้งสุดท้ายกับเครื่องนี้แล้ว

ซึ่งหากมีเหตุที่ทำให้เครื่องไม่สามารถรองรับการทำงานอะไรได้ในอนาคต
(วินโดว์ใหม่ โปรแกรมใหม่ เกมใหม่) ก็คงแปลว่า ถึงเวลาเปลี่ยนเครื่องใหม่ได้ซะที

ตอนแรกกะจะเขียนเอ็นทรีขอพักอัพบล็อกแบบหน้ามึน
ตามกระแสจากหลาย ๆ บล็อกที่เค้านิยมทำกันยามหมดมุข

ลองมองหาอะไรรอบ ๆ ห้อง เผื่อจะไปเจอ แมลงสาบ จิ้งจก ตุ๊กแก
แล้วทำให้อะดรีนาลีนสูบฉีด แล้วอาจจะได้มุขใหม่ขึ้นมาแบบฉับพลันก็ได้

แต่โชคดีที่ห้องไม่โสโครกขนาดนั้น ก็เลยไม่เจอตัวอะไรอย่างที่ว่ามา

เหลือบไปเห็นสมุดเลกเชอร์เล่มเก่าหนึ่งเล่มที่เคยทำไว้สมัยเรียน
มันเป็นเล่มโปรดของผมเล่มหนึ่งเลยล่ะ

ที่ใช้คำว่าทำแทนคำว่าจด ก็เพราะว่าเป็นการทำเล่มนี้ขึ้นมาใหม่
โดยคัดลอกจากต้นฉบับชุดแรกที่จดในห้องเรียนใหม่ทั้งหมดอีกหนึ่งชุด

หลายคนก็ถามว่าทำทำไม ผมมีหลายเหตุผลครับ

1. ต้นฉบับที่อยู่ในห้องส่วนใหญ่จะเป็นการรีบร้อนจด บางทีอ่านไม่รู้เรื่อง
ก็เลยต้องมาเรียบเรียงใหม่ให้ไฉไลกว่า อ่านได้ง่าย และเข้าใจง่ายขึ้น

2. ทบทวนเนื้อหาไปในตัว เพราะพอมาจดใหม่ ก็เหมือนการกลับไปอ่านใหม่
และไม่ใช่แค่การอ่านผ่าน ๆ เพราะพอถึงจุดไหนไม่เข้าใจ เราจะเขียนใหม่ไม่ได้
เพราะไม่เข้าใจ จึงเป็นการจูงใจให้ต้องไปถามเพื่อน ว่าจดอะไรไปบ้างในจุดนี้
หรือหาข้อมูลเพิ่มเติมจากหนังสือเรียนได้

3. เป็นงานอดิเรก เพราะมันเป็นสร้างสรรค์งานศิลปะอย่างหนึ่ง

อ่ะ งงล่ะสิ ว่างานเลกเชอร์ มันเป็นศิลปะยามว่างตรงไหน
เชื่อเถอะว่าเนื้อหาในบางวิชามันเป็นตัวสร้างแรงบันดาลใจทางศิลปะชั้นดีเลยทีเดียว

ตอนเริ่มทำแรก ๆ  มีปากกาแค่สองสี

หลัง ๆ ปากกาเพียบ แถมมีไม้บรรทัดเขียนแบบเพิ่มขึ้นมาอีกสองสามอัน

ประโยชน์ของมันก็คล้าย ๆ กับงานศิลปะ ก็คือ
ทำให้เรากลับมามอง(และอ่าน) ได้อีกหลาย ๆ ครั้ง (ซึ่งมันจะดีตอนสอบ)

ส่วนการใช้สีที่แตกต่างมัน ก็ช่วยเราให้สามารถแยกแยะและจัดกลุ่ม
เนื้อหาที่ควรจำได้ดีขึ้น และเป็นระบบขึ้นบางทีเราอาจจะไม่รู้ตัวก็ได้

ใครที่ยังเรียนอยู่ จะลองดูก็ได้นะครับ

มันก็คล้ายการวาดภาพเขียนทั่วไปนั่นแหละ
ก็แค่มีสาระบ้าบอใส่เข้าไปอีกหน่อยเท่านั้นเอง

. . .

ป.ล. 1 สมุดเล่มนี้ มีบุญมากครับ มีคนขอยืมเอาไปอ่านตอนไปเรียนต่อเมืองนอกเลย
หลังจากกาลเวลาผ่านไปนานหลายปี แต่ในที่สุดมันก็กลับมาสู่มือของเจ้าของที่แท้จริง
( เขียนเป็นนิยายแฮร์รี่พอตเตอร์ไปหน่อยแล้ว )

ป.ล. 2 ทำซะขนาดนั้น คงไม่ต้องบอกนะว่าวิชานี้ได้เกรดอะไร

ป.ล. 3 หลายคนแถวนี้น่าจะสามารถเดาได้ว่าเป็นวิชาอะไร