life

เอ็นทรานซ์

posted on 04 May 2008 22:30 by oatato in Messages

การประกาศผลสอบเอ็นทรานซ์ก็เวียนมาถึงอีกครั้งหนึ่งในปีนี้
ซึ่งคาดว่าใครที่ได้มีส่วนร่วมกับการสอบในครั้งนี้ ส่วนใหญ่ก็คงทราบผลกันไปแล้ว

ก็ขอแสดงความยินดีกับคนที่สมหวังกับผลที่ออกมาครับ

และส่วนใครที่ไม่สมหวัง ก็ขอแสดงเสียใจด้วยนะครับ

สำหรับใครที่ยังไม่สมหวัง นี่ไม่ใช่การมาถึงทางตันของชีวิตที่เหลือทั้งหมด
มันก็เป็นเพียงแค่เรายังไม่ทันพบกับเส้นทางชีวิตที่เหมาะสมกับตัวเองเท่านั้นเอง

. . .

การเลือกเส้นทางชีวิต มันก็มองได้คล้าย ๆ กับการค้นหาหรือเลือกของที่เราถูกใจล่ะครับ
ก็ไม่ได้แปลว่า ถ้าเราเริ่มต้นพร้อม ๆ กับคนอื่น แล้วเราจะต้องเจอของนั้นพร้อมกันซะหน่อย

บางอย่างที่เราถูกใจมาก ๆ หรือเหมาะสมกับเราที่สุด อาจจะบังเอิญถูกวางอยู่ไกลกว่าปกติ
ซึ่งถ้าเรายอมใช้เวลาในการเดินเลือกหาอีกซักเล็กน้อย แล้วในที่สุดเมื่อได้พบกับสิ่งที่ต้องการ
เราอาจจะไม่รู้สึกเสียใจไปกับเวลาที่ใช้ไปกับค้นหานั้นเลยก็ได้

และยิ่งถ้าสิ่งของนั้นเป็นเส้นทาง ที่จะเป็นจุดเริ่มต้นของทั้งชีวิตที่เหลือทั้งหมดแล้ว
การเสียเวลาเพิ่มอีกซักเล็กน้อย ก็ถือว่าคุ้มค่านะครับ

หนึ่งอาทิตย์ที่...

posted on 12 Mar 2008 19:39 by oatato in Life

นี่เป็นหนึ่งอาทิตย์แรกในรอบปีที่ผ่านมา ที่ข้าพเจ้าหยุดเขียนบล็อก

ถ้าจะหาสาเหตุมาอ้างว่าทำไปไม่อัพเดตบล็อก ก็คงยกมาได้่หลายข้อ เช่น

- ง่วนงาน (ชอบคำนี้แฮะ) หมายถึง ทำงานหัวปักหัวปำ สร้างภาพให้เหมือนกับว่าขยัน (!)
- หยิบแผ่นเกมส์เก่า ๆ มาลงในเครื่อง ระลึกอดีตแห่งความรุ่งโรจน์ของเกมนั้น รวมถึงคนเล่นด้วย
- เอาหนังสือเก่า ๆ อายุสิบกว่าปีที่เพิ่งค้นเจอมารีรันอ่านใหม่อีกรอบ
- เอาหนังที่ ดูดโหลด (แปลว่า การดาวน์โหลดแบบสูบเอา ๆ) เอามาเขียนลงดีวีดี เพราะดิสก์เต็ม
- ขี้เกียจ (สั้น ๆ เพราะ คงไม่มีคำไหนบรรยายจนเห็นภาพได้ชัดเจนเท่าคำนี้อีกแล้ว)
- เรื่องราวผ่านมาในชีวิตช่วงนี้จำเจ น่าเบื่อ ซ้ำซาก ไม่มีอะไรจะมาเขียน หมดมุข บลา ๆ ๆ

บางครั้งการทำอะไรอย่างอื่นนอกจากการเขียนบล็อก ก็เป็นการเปลี่ยนบรรยากาศไปอีกแบบหนึ่ง
แต่เท่าที่เห็น จะพบว่า 50% ของเหตุผลที่ให้มาก็ยังเป็นอะไรที่วนเวียนอยู่กับคอมพิวเตอร์อยู่ดี
คาดว่าถ้าไปบำบัดอาการติดคอมพ์ได้หายขาดเมื่อไหร่ เหตุผลก็คงจะต่างออกไปบ้างนิดหน่อย

อาจจะได้เห็นการรีวิวร้านอาหารหรือสถานที่ท่องเที่ยวมากกว่านี้
และในที่สุดก็จะมีเรื่องราวมาให้เขียนบล็อกมากมายหลากหลายกว่านี้่

อยู่กับคอมพิวเตอร์น้อยลง ทำให้มีเรื่องราวมาเขียนบล็อกได้มากขึ้น
สุดท้ายก็ต้องกลับมานั่งมองหน้าจอพิมพ์ข้อความลงในบล็อกเหมือนเดิม

และก็หนีไม่พ้นเครื่องคอมพ์อยู่ดี ... วนเวียน ... เวียนวน

. . .

แล้วอีกหนึ่งเอ็นทรี่ บลา ๆ ๆ ก็เกิดขึ้นมาในวันนี้

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป ข้าพเจ้าก็หลวมตัวกลับมาเขียนบล็อกอีกจนได้

... วนเวียน ... เวียนวน

บล็อกที่ไม่มีเจ้าของ

posted on 06 Oct 2007 11:58 by oatato in Notes

ไม่ได้หมายถึงบล็อกที่ปราศจากการอัพเดตเนื้อหาเนื่องจากเจ้าของไม่มีเวลา
หรืออาจหมดไอเดียในการเขียนบล็อก

นั่นยังถือว่ายังเป็นบล็อกที่ยังมีเจ้าของอยู่ ... เพราะว่าเจ้าของบล็อกยังคงมีชีวิตอยู่

เค้าอาจจะกลับมาเขียนบล็อกอีกครั้งเมื่อได้เรียนรู้ประสบการณ์ใหม่ ๆ ในชีวิต
และอยากนำมาแบ่งปันให้ผู้อื่นได้รับรู้

. . .

แต่ถ้าเจ้าของบล็อกไม่มีชีวิตอยู่บนโลกนี้แล้ว ... บล็อกนั้นก็จะไม่มีเจ้าของ
ซึ่งไม่มีใครจะมาเป็นเจ้าของบล็อกนั้นได้อย่างสมบูรณ์ เป็นได้ก็แค่ตัวแทนเท่านั้น

และเมื่อใดที่บล็อกนั้นไม่มีเจ้าของ มันก็จะมีชีวิตเป็นของตัวเอง

มีชีวิตใหม่ที่ทำหน้าที่เป็นสื่อตัวแทนแห่งความทรงจำและตัวตนของเจ้าของบล็อกผู้ล่วงลับ
ให้แก่คนผู้คนที่อยู่เบื้องหลังที่ยังมีชีวิตอยู่บนโลกแสนวุ่นวายใบนี้

ไม่ว่าเจ้าของบล็อกจะจากโลกนี้ไปนานเท่าไร แต่บล็อกนั้นก็จะยังคงมีชีวิตอยู่ต่อไป
และทำหน้าที่ของตัวเองอย่างมุ่งมั่น ตราบใดที่ตัวมันยังคงออนไลน์อยู่บนโลกไซเบอร์

ราวกับว่าจิตวิญญาณของเจ้าของยังคงเชื่อมต่ออยู่กับมันอยู่เสมอมา และเสมอไป
ไม่เคยจากลาไปไหน เพียงแต่ว่าไม่ได้เข้ามาเขียนอะไรเพิ่มเติมก็เท่านั้น

ไม่มีเวลา ... เพราะเวลาไม่มีความหมายที่ถูกนิยามขึ้นมาในที่แห่งนั้น
ไม่มีข่าวสาร ... เพราะไม่มีสิ่งใดเข้ามาสู่จิตสำนึก นอกเสียจากความสงบสุข
ไม่มีแนวคิดใหม่... เพราะเขาไม่มีตัวตนอีกต่อไป ... บนโลกนี้

สุดท้ายก็ไม่ได้อัพบล็อกด้วยเหตุผลเดิม ๆ ทั้งนั้น

... แต่เชื่อว่าทุกคนคงเข้าใจดี

เนื้อเพลง

. . .

Bloggang: ร่วมไว้อาลัยกับการจากไปของคุณโอ N4


ถ้าจะเปรียบชีวิตเสมือนกับการเดินทาง

บางครั้งเราอาจจะมีจุดหมายปลายทางที่แน่นอน

แต่บางครั้งกลับไม่มี

ก็ได้แต่เดินไปตามทางที่ทอดยาวไปอย่างไร้จุดหมาย

ในบางครั้งอาจจะเจอเส้นทางที่คดเคี้ยวไม่เห็นปลายทาง

หรือต้องใช้ความพยายามที่มากขึ้นเพื่อที่จะเดินทางต่อไป

บางเส้นทางก็มักก่อให้เกิดความสับสน

เพราะมันทำให้เราต้องมีการตัดสินใจ

เส้นทางสามารถดึงดูดเราให้เดินเข้าไป ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าปลายทางว่าจะพบสิ่งใด

บางครั้งเส้นทางก็ดูน่าสนใจ แต่เรากลับไม่กล้าที่จะเดินเข้าไปหา

บางที่อาจจะไม่ใช่เส้นทางสำหรับเดิน แต่เรากลับรู้สึกท้าทายอยากมุ่งเข้าไปอย่างบอกไม่ถูก

ไม่ว่าเส้นทางจะเป็นแบบไหน จะสะดวกราบรื่น หรือยุ่งยากซับซ้อนอย่างไร

แต่ถ้าเราตัดสินใจที่จะเดินเข้าไป

ก็ควรภูมิใจที่มันเป็นทางเดินของเราเลือกเอง

Gallery Name:
Ways of Life

Photographed by:
Oatato

อารมณ์เซ็งเป็ด...

ไม่รู้จะไปบ่นกับใคร ขอมานั่งพิมพ์บ่นกับตัวเองในนี้ละกัน

เอ็นทรีนี้จึงจัดเป็นเอ็นทรีระบายอารมณ์เฉย ๆ ไม่ได้ตั้งใจเขียนไว้เพื่อสาระ
หรือความบันเทิงอื่นใด จึงไม่เหมาะกับคนทั่วไปที่หวังจะได้อะไรจากเอ็นทรีนี้

ผู้ปกครองควรพิจารณาก่อนเข้าชมเอง

ช่วงนี้การดำเนินชีวิตงานอยู่ในขั้นเกือบวิกฤติ

อะไร ๆ ก็ไม่ลงตัว

คนพัฒนาระบบก็เกิดมาขอลาออกเอาตอนโปรเจคกำลังจะขึ้นใช้จริง
เดาว่าเขาคงลำบากใจกับการทำงานที่นี่ (สาเหตุน่าจะอยู่แถวข้อความด้านล่าง)
เลยต้องสลับเอาคนที่ทำงานอื่นมาช่วยจับงานนี้ชั่วคราวในระหว่างที่
เสาะหาคนใหม่มาแทนที่ แล้วมันหาง่ายซะที่ไหนวะคับ

ระบบก็ดันมาล่มเนื่องจากฮาร์ดแวร์มีปัญหา ระบบกู้ข้อมูลคืนก็ล้มเหลว
ต้องใช้แผนสำรองและโชคเข้ามาช่วยจนมันกลับขึ้นมาได้

ขณะเดียวกับก็มาพบอีกว่า ประสิทธิภาพการทำงาน (performance) ของระบบ
มาถึงจุดสูงสุดติดขอบเพดาน เนื่องจากปริมาณของข้อมูลใหม่ ๆ ที่เข้ามามันมีอัตรา
เติบโตขึ้นอย่างยิ่งยวด ระบบเลยเริ่มรับไม่ไหวและเริ่มไม่เสถียรซะงั้น

ช่วงนี้มันจะอะไรกันนักหนาวะ
อยากโทร 1900 ไปถามหมอดูเหลือเกินว่าช่วงเดือนนี้
มีดาวราหูมาตกทับเวลารีสตาร์ทเครื่องเซิร์ฟเวอร์หรืออย่างไร

. . .

ในแง่ของการปฏิบัติการก็วุ่นจะตายอยู่แล้ว ในแง่ของการบริหารก็วิงเวียนไม่แพ้กัน

มุมมองผู้บริหารก็เป็นอีกแบบหนึ่ง มักมองอะไรในด้านธุรกิจเป็นหลัก
แต่เกิดเผลอเข้าใจว่าตัวเองรู้เรื่องไอทีในระดับใช้ได้ แต่ที่จริงไม่ใช่เช่นนั้นหรอก
(ยังไม่รวมเรื่องที่การเอาแต่ใจขี้ลืม ขี้น้อยใจ และอารมณ์แปรปรวน ฯลฯ)

นี่คงเป็นปัญหาขององค์กรขนาดเล็ก คือขาดสายงานที่แบ่งระดับกันอย่างชัดเจน

ผู้บริหาร(หรือเจ้าของ)ที่มีความชำนาญด้านหนึ่ง ที่ควรจะอยู่จัดการดูแลในเฉพาะด้านนั้น
กลับชอบลงมาดูแลควบคุมกระบวนการของการพัฒนาระบบ โดยที่เขาไม่ทราบขั้นตอน
ในการดำเนินงานอย่างแท้จริง และไม่สามารถวิเคราะห์ความเป็นไปได้โดยพิจารณาจาก
ความเป็นจริงในแง่มุม ปัจจัยที่หลากหลาย และผลกระทบอื่น ๆ ที่ตามมาในภายหลัง

ทำให้เขามองการทำงานไปในแนวทางที่ว่า "ทุกอย่าง ทำได้หมด ง่ายไปหมด"
และ "เงินสามารถหาซื้อทุกอย่างมาตอบสนองความต้องการขององค์กรได้"
และ "เสียน้อยเสียยาก เสียมากเสียง่าย" ถึงข้อนี้จะดูขัด ๆ กับอันที่สอง
แต่เชื่อเถอะว่าเป็นอย่างนั้นจริง

แต่ความเป็นจริงที่เห็นมาแล้วก็คือ
"ไม่ใช่ทุกอย่างที่ซื้อหาได้ ถึงกว่าจะได้คงไม่ทันท่วงที และอาจไม่เป็นอย่างที่คิด"

ถ้าถูกอย่างบนโลกสามารถเนรมิตได้อย่างราบรื่นง่ายดายไปหมดก็คงดีทีเดียว
แต่เท่าที่เคยประสบพบเห็นมา ก็คงจะพบอะไรอย่างนั้นได้ในโลกแห่งความฝันเท่านั้นเอง

หากจะยกประเด็นมาค้านก็ลำบาก เพราะเป็นเจ้าของ เป็นกรรมการผู้จัดการ เป็นผู้ทรงพลัง
ก็ต้องหลบเลี่ยงกันไป บอกไปก่อนว่าทำอย่างนี้ก็ได้ แต่พอทำจริง ๆ ก็ค่อยเปลี่ยนไป
อีกแบบหนึ่ง รอให้ท่านลืม แล้วค่อยบอกใหม่วันหลัง โดยใช้เหตุผลว่าลูกค้าต้องการเช่นนี้

. . .

ดูเหมือนจะเครียดขาดใจ แต่ดันไอเดียกระฉูดอัพบล็อกกระจาย
ชีวิตเลวร้ายในที่ทำงาน แต่กลับมาเริงร่าบนหน้าจอที่บ้าน

สงสัยจะเป็นกระบวนการอัตโนมัติเพื่อจัดสมดุลของจิตใจอย่างหนึ่ง
ไม่แน่นะ ต่อไปถ้าเจอเรื่องกดดันเพิ่มเข้ามาอีกซักหน่อย
กุจะนั่งหัวเราะเสียสติอยู่ในห้องประชุมให้มันรู้ไป

ป.ล.

- ตอนนี้คีย์บอร์ดเสมือนตกอยู่ในอุ้งมือมาร พิมพ์จนเกือบพังแล้ว
แต่ไม่เป็นไร ยังมีเก็บสำรองไว้หลายอัน

- ด้วยความวุ่นวายนี้ ทำให้ต้องมีทัศนคติส่วนตัวเอาไว้เลยว่า
The right man mustbe kepton the right job only
เขียนให้ดูคล้าย ๆ กันกับประโยค
Put the right man on the right job

- ช่วงโบนัสคืนกำไร ใครอยากระบายอะไรใส่ลงมาในคอมเมนต์ได้เลย
เกรียนหรือไม่เกรียนจะเขียนอะไรก็ตามสบาย เปิดโอกาสให้เต็มที่
ให้สมกับพื้นที่ระบายอารมณ์หน่อย

Recommend